Μέσα στο γενικό κλίμα ολικής επίθεσης του καπιταλισμού με πόλεμο όλων εναντίον όλων και με πολύ περιορισμένο τον οποιαδήποτε προοδευτικό αντίλογο, βιώνουμε και στη χώρα μας την απόλυτη και απροκάλυπτη επίθεση σε όλα τα κοινωνικά δικαιώματα, σε ό,τι ξέραμε ως κοινωνικό κράτος. Aπό αυτήν την επίθεση δεν εξαιρείται βέβαια ούτε η αρχιτεκτονική, που υπηρετεί τον πλούτο που συσσωρεύεται σε όλο και λιγότερα χέρια και αυτούς που τον εκπροσωπούν, ούτε οι πόλεις, που επίσης διαμορφώνονται για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα, που τη βλέπουν σαν πεδίο επενδύσεων. Mέσα σε αυτό το πλαίσιο η πλειοψηφία των Ελλήνων αρχιτεκτόνων που ζουν, ή που θέλουν να ζουν, από τη δουλειά τους, βλέπουν τον ρόλο τους, όλο να συρρικνώνεται είτε σε εκφραστές της ματαιοδοξίας των όψιμων νεόπλουτων της εποχής μας είτε σε εφαρμοστές επαναλαμβανόμενων μοντέλων μελετών τουριστικών καταλυμάτων, πολυτελών κατοικιών ή «μίνιμαλ» εργολαβικών πολυκατοικιών είτε σε διεκπεραιωτές γραφειοκρατικών διαδικασιών. Αρχιτέκτονες σκληρά εργαζόμενοι και κακοπληρωμένοι με πολύ φτωχό δημιουργικό αντικείμενο και ακόμα πιο φτωχό κοινωνικό ρόλο.
    Ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων θα μπορούσε να είναι ο φορέας που θα αρθρώνει το λόγο των αρχιτεκτόνων και θα προασπίζεται την αρχιτεκτονική και όσους εργάζονται για αυτήν. Αντίθετα είμαστε αντιμέτωποι με την εξαφάνιση του κάποτε Πανελλήνιου Συλλόγου. Τα παλιά βασικά χαρακτηριστικά του, ο διεκδικητικός του ρόλος, η κοινωνική παρουσία και η αναγνωρισιμότητά του, έχουν διαλυθεί, γιατί μέσα στον Σύλλογο έχουν επικρατήσει και συντονιστεί επιδιώξεις ατομικές ή μικρών ομάδων συμφερόντων, που δημιουργούνται στους χώρους του Δημοσίου, των επιχειρήσεων, της αυτοδιοίκησης, της πολιτικής, ακόμα και των πανεπιστημίων. Τα οικονομικά του Συλλόγου δεν είναι παρά επιφαινόμενο.

Βρίσκετε το Εκτός Σχεδίου #31 στην κατηγορία "Εφημερίδα"

Στην 15ετή παγκόσμια περιδίνηση που επιδεινώνεται, ο Σύλλογος (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ) αντικατοπτρίζει την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Ένας σύλλογος με τιμητική ιστορία σε κρίσιμες περιόδους, είναι σήμερα ουσιαστικά άφωνος. Το ίδιο τα περιφερειακά τμήματά του και οι περιφερειακοί σύλλογοι. Η πανδημία οπωσδήποτε δημιούργησε φαινόμενα παράλυσης σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, όμως αυτό δεν αποτελεί εξήγηση ούτε δικαιολογία για τα πάντα.